Hanna

Precies een week geleden ben ik beppe geworden van Hanna.

Op het moment dat ze geboren werd was ik onderweg naar Fryslân voor een soort van reünie met beste vriendinnen Kiki, Mona en toevallig ook een Hanna. Die Hanna woont in de VS en was terug omdat haar heit ongeneeslijk ziek was.  Kort nadat ze er was, is hij al overleden.

Maar tussen Rotterdam en Aldeboarn, ergens in de Noordoost-polder belde Jelco, mijn zoon al dat kleine Hanna geboren was. Hoi beppe, zei hij..

Dus direct maar langs het ziekenhuis gegaan om it famke te bewonderen. En ze is prachtig!

Wolkom op dizze wrâld lytse Hanna!

21 mei 2019     Dagelijks en Persoonlijk     2 reakties

Bevolkingsonderzoek – Doen of niet?

Naarmate ik ouder word, loopt het aantal terugkerende uitnodigingen voor medische onderzoeken op.

Onderzoek, naar borst-, baarmoederhals-, darmkanker en nu weer naar Osteoporose.

Ondertussen zie ik dat de zorg zucht onder alle bezuinigingen, met als gevolg lange wachtlijsten voor dringende behandelingen en onderzoeken.

Ik denk dat er een verband is tussen die wachtlijsten en al die nieuwe onderzoeken en daarom sla ik die onderzoeken op uitnodiging maar beleefd over.

Mijn man vindt het stom Hij wil liever dat ik mee doe en denkt dat ik bang ben voor de dokter. en daar zit ook wel wat in.

Hoe denken jullie erover?

30 april 2019     Dagelijks en Persoonlijk     4 reakties

Hoe democratisch is Forum voor Democratie?

Gisteren stapte Henk Otten op als voorzitter van Forum voor Democratie. Mazzel voor FvD want ze wilden van hem af. Terecht of niet, maar had Otten dat niet op eigen initiatief gedaan dan was het nog lastig geworden om hem weg te krijgen:

In de statuten van Forum voor Democratie staat namelijk dat een bestuurslid pas ontslagen kan worden als twee derde van alle leden daar voor stemt. FvD heeft naar eigen zeggen nu iets van 36.000 leden. Een voetbalstadium afhuren is derhalve aan te raden.

Als twee derde van de leden aanwezig is, moet daar dan ook nog eens twee derde van stemmen voor het ontslag van het bestuurslid.

Kortom: hoe democratisch is FvD?

25 april 2019     Politiek     reageer

Wie was Aaron Swartz en waarom is hij dood?

Deze documentaire over Aaron Swartz zou ik iedereen willen aanraden:

Geen tijd, zin om te kijken? Wordt vervolgd.

Is dit het einde van ons vrije internet?

Deze maand stemt het Europees Parlement over nieuwe voorgestelde copyrightwetgeving. Dat belooft een zwarte dag te worden voor het vrije internet, zoals wij dat kennen.

Het wetsvoorstel introduceert een linktax en uploadfilters, allebei met grote gevolgen.

De linktax:

Internet bestaat voor een groot deel uit links. Voor internet bestonden links niet. Je had wel verwijzingen in boeken, die dan verwezen naar andere boeken of artikels uit kranten, maar als je daar meer over wilde weten moest je eerst dat andere boek kopen of in de bibliotheek of zo op zoek gaan naar oude kranten en tijdschriften. Erg omslachtig en duur allemaal.

Door internet veranderde dat en werd het veel gemakkelijker om te verwijzen naar oudere teksten door het plaatsen van een link. Hetzelfde met liedjes, recepten, films.

Hierdoor werd het een stuk gemakkelijker om kennis en informatie te verspreiden. Iedereen blij zou je denken. Iedereen inderdaad, behalve de industrie die teert op het auteursrecht. Deze industrie had het over de jaren heen voor elkaar gekregen om het wettelijk auteursrecht te verlengen tot 70 jaar na de dood van de makers.

Met de komst van het internet zagen zij hun oude verdienmodel in rook opgaan en dat pikten ze niet. Ze gingen lobbyen bij de politiek, o.a. bij het Europees Parlement. In het Europees Parlement zitten vooral mensen die niet zijn opgegroeid met het internet, dus die waren vrij gemakkelijk te overtuigen.

In het nieuwe voorstel voor het auteursrecht staat nu dus een bepaling dat aanbieders een vergoeding kunnen vragen voor het linken naar hun materiaal. Stel ik wil hier een link plaatsen naar bijvoorbeeld een artikel in het NRC of de Telegraaf, dan zou ik daarvoor aan ze moeten betalen.

Het spreekt voor zich dat ik dat dan niet meer ga doen. Ik ga niet betalen voor het maken van reclame voor hun krant. Maar dat betekent wel dat het het Internet zoals we dat nu kennen straks niet meer bestaat.

Uploadfilters

De auteursrechtenindustrie vindt dat alles wat online wordt gezet eerst moet worden gecontroleerd. Zeker moet zijn, dat in de upload geen auteursrechtelijk beschermd materiaal zit. Handmatig is dat geen doen, dus in de praktijk zal dit leiden tot uploadfilters. Facebook,  Youtube e.d. zullen dus voordat er daar iets wordt geplaatst via een geautomatiseerd uploadfilter controleren of het niet gaat om materiaal wat door auteursrecht is beschermd.

In de praktijk zullen Youtube (Google) en Facebook de kosten van zo’n operatie misschien nog wel kunnen betalen; voor kleinere en nieuwe platforms is dit onmogelijk. Gevolg hiervan is dat veel materiaal het internet nooit meer zal zien omdat het niet door de uploadfilters komt en kleinere platforms het publiceren niet meer aandurven of niet eens meer aan een nieuw online platform beginnen.

Gevolg: censuur en amper innovatie.

Ik heb geprobeerd om hier kort uit te leggen wat voor grote gevolgen deze nieuwe EU-wetgeving op het nu nog redelijk vrije internet kan hebben. Vragen zijn welkom.

24 maart 2019     Geen categorie     1 reaktie

Ruben en zijn opzegging bij BNNVARA

Ruben, mijn man heeft laatst zijn lidmaatschap van BNNVARA opgezegd en vandaag kreeg hij een telefoontje over het hoe en waarom.

Komt het gelegen dat ik u bel?

Ja hoor, het komt best gelegen, ik heb nu niks te doen en hoef pas over een paar uur naar mijn schoonmoeder. Ik wou eigenlijk het journaal zien, dus lette niet echt op het gesprek, maar gaandeweg werd het steeds absurdistischer.

Ruben hing eerst een verhaal op dat omroepen ten dode opgeschreven zijn omdat ze eigenlijk alleen nog doorgeefluik zijn tussen netmanagers en de productiemaatschappijen. Nog een jaar of 5 en dan zouden omroepen niet meer bestaan. Hij adviseerde haar om ontslag te nemen en iets anders te gaan doen.

Nee, zei ze dat hoeft niet want ik werk helemaal niet voor BNNVARA, maar voor een callcenter.

Ruben vroeg daarop; ben jij zelf eigenlijk lid van BNNVARA.  Nee, zei ze ik heb geen tv; ik kijk alleen Netflix en Youtube.

Ruben:  ik kijk nog wel tv want ik ben een oude lul.

Ja en als u weer lid wordt krijgt u een DVD.

Een DEEVEEDEE??

Heb jij nog een DVD-speler dan? Nee.

Nou, wij ook niet.

En u krijgt 2 x per jaar een magazine.

Staat daar wat interessants in dan,  heb jij dat wel eens gelezen?

Ik heb het doorgebladerd..

Inmiddels hadden we aan beide kanten van de lijn zowat de slappe lach en het gesprek werd in goede stemming afgesloten.

16 december 2018     Dagelijks en Persoonlijk     reageer

Waarom ik nog steeds op kom voor Julian Assange

De afgelopen jaren merk ik dat de steun voor Julian Assange afneemt. De media keerden zich tegen hem en zelfs mensen die hem voorheen met hand en tand verdedigden vielen af en begonnen hem aan te vallen.

De aanleiding was vaak verschillend, Julian zou een narcist zijn, een seksist, een anti-semiet, een Trump-fan , een Hillary-hater tot zelfs een verkrachter.

Ik ken Assange niet persoonlijk en kan dus ook niet oordelen over al deze classificaties.

Wat ik over hem weet:

  • Julian Assange is de oprichter van Wikileaks. een organisatie die ons veel heeft geleerd over de politieke spelletjes die er worden gespeeld.
  • Nadat Wikileaks het Chelsea Manning lek onthulde, startte het onderzoek van de VS naar Wikileaks en Assange met als doel hen te vervolgen onder de  Espionage Act of 1917.
  • Rond die zelfde tijd ging Assange naar Zweden waar hij door 2 vrouwen tegelijk beschuldigd werd van seksueel misbruik, terwijl die vrouwen beide vrijwillig sex met hem hadden gehad. Deze beschuldigingen hebben nooit tot een aanklacht geleid.
  • Julian Assange zit al een jaar of 10 opgesloten/ondergedoken zonder dat er enige aanklacht tegen hem is.
  • Julian Assange wil best uit de ambassade, zodra hij de toezegging krijgt dat hij niet aan de VS zal worden uitgeleverd.

Kortom. ook al zou hij een narcist zijn, een seksist, een anti-semiet, een Trump-fan, deze “straf” slaat nergens op.

En verder:

What Empire Loyalists Are Really Saying When They Bash Julian Assange

 

2 november 2018     Piratenpartij, Politiek, Vrij en Open     2 reakties

Ode aan Dikkie

Dikkie, mijn eerste man en de vader van onze zoon is op 24 augustus overleden. Hij werd maar 64 jaar. De crematie was op 30 augustus en ik wil mijn herinnering hier graag delen:

Mensen zeggen vaak dat je respect voor iedereen moet hebben, maar ik heb eigenlijk alleen respect voor mensen van wie ik iets opsteek.

Dikkie was er zo eentje.

Ik ontmoette hem voor het eerst op mijn negentiende in Jennifeu, de discotheek destijds in Drachten. Hij vertelde mij toen dat hij fotograaf was. Dat had wel wat, vond ik en we gingen een paar x uit. Hij maakte ook foto’s van mij en ontwikkelde die dan samen met mij in zijn donkere kamer.

Dit is een van de eerste foto’s die hij van mij heeft gemaakt, alles was altijd in zwart-wit:

Dikkie zei ook vanaf dag 1 dat hij niet voor een baas kon werken. Zijn vader werkte bij Phillips en als ze daar pauze hadden, fietste hij er wel eens langs en gooide apenootjes over het hek. Ik vond dat trouwens tamelijk appaling en zei dat ook.

Tijdens stapavonden bleef ik vaak bij hem slapen en tijdens 1 van die nachten hebben we Jelco gemaakt, maar dat wisten we pas veel later. De pil had even niet gewerkt.

Toen we het wisten kon ik niet thuis blijven wonen en dus verhuisden Dikkie en ik naar een flat in Drachten aan het Oud Ambacht.

Daar kwam Jelco op 4 april 1982 op de wereld. Te vroeg,te klein, maar wel sterk en hij deed het goed. Het was een mooie tijd met vrienden en familie die ook net kinderen hadden. We gingen samen op stap, pasten op elkaars kinderen en we hadden vooral veel lol.

Ik kreeg een baan bij de gemeente en Dikkie was thuis bij Jelco, voor ons allemaal op dat moment de beste situatie.

Dikkie wilde graag een huis met een tuin en via via konden we dat regelen. Een klein huis met een enorme tuin in the middle of nowhere aan de Krume Swynswei in Nij Beets.

Het leek me prima omdat ik toch vaak aan het werk was, maar het werkte niet. Dikkie was er helemaal in zijn element, maar ik kon er niet aarden of misschien was ik nog niet uitgeraasd en uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan.

Een rottijd voor ons allemaal, maar misschien wel het meest voor Jelco, te klein om zoiets te begrijpen. Gelukkig konden we een tijdje na onze scheiding toch weer goed met elkaar omgaan en is Jelco geworden wie hij nu is en is Dikkie later gelukkig geworden met Joke en ik nu met Ruben.

Ik sla in dit verhaal heel veel over maar:

Respect voor Dikkie omdat hij mij leerde dat de natuur interessant en mooi is en dat iedereen zijn eigen weg kan gaan.

13 september 2018     Dagelijks en Persoonlijk     reageer

Gepest worden op school – wat doe je eraan?

ik had eigenlijk nooit verwacht dat dat mij zou overkomen, maar toch gebeurde het. Tot daarvoor was ik een redelijk populair meisje op school. Wij woonden tegenover de school en mijn ouders hadden een koekbakkerij, een ijs-loket en een cafetaria. In de pauzes en na schooltijd  kwamen de kinderen kantkoeken bij ons halen voor een dubbeltje of ijsjes natuurlijk. Kinderen uit mijn klas wilden graag mee naar ons huis en meehelpen met koek inpakken.

Toch kwam het zover. Ik zat bij de keurturnploeg in het dorp en op een dag werd een vriendinnetje van mij eruit gezet omdat ze niet goed genoeg was. Dat gebeurde vaker. Voor een klein dorp als dat, turnde de ploeg op aardig hoog niveau. Dat vriendinnetje was mijn eerste vriendinnetje, ze was een jaar ouder dan ik en woonde tegenover ons. Ik weet nog dat ik een walkie-talkie kreeg voor mijn verjaardag met een lang genoeg snoer om haar huis, aan de andere kant van het schoolplein  te bereiken. Daar praten we dan ’s avonds door.

Maar daarna begon het pesten. Toen ik de eerste keer na dat voorval bij  haar thuis kwam, maakten haar ouders al opmerkingen. Ik zou niet uit de keurgroep zijn gestuurd omdat mijn vader voorzitter was van de gymclub. Dat was hij ook, maar als mijn vader zich ergens niet mee bemoeide, was het wel met de samenstelling van de keurgroep. Hij vond turnen eigenlijk maar niks en als we wedstrijden hadden ging hij mee, maar het grootste deel van de dag zat hij in de kantine te ouwehoeren met Jan en Alleman. Hij was alleen voorzitter geworden omdat niemand anders wilde en hij bestuurswerk leuk vond. Het dorp telde weet ik hoeveel verenigingen en van een groot deel  ervan was mijn vader bestuurslid. Als er weer eens een of andere vereniging belde en mijn moeder nam op, zei ze: “Of zit jij daar ook alweer in het bestuur??”

Het pesten begon met  posten aan de achterkant van de gymzaal tijdens mijn trainingen te komen kijken en te lachen als er iets mis ging. Uiteindelijk liepen de kinderen uit mijn klas als ik ’s ochtends naar school ging,  in een optocht langs mij en dan wezen ze naar me  en riepen dingen als: Zij stinkt of zij heeft luizen”.

Als dat gebeurde ging ik naar huis en kondigde daar op hoge poten aan dat ik niet meer terug ging. Mijn ouders kregen me uiteindelijk weer zover dat ik toch terug ging en zeiden dat ik erboven moest staan.  Dat duurde iets van een half jaar. Op een dag veranderde het ineens. Blijkbaar had de meester met ze gepraat of kreeg ik tieten. De jongens van mijn klas vroegen of ik mee wilde doen met slagbal, dat speelden ze elke dag voor en na school op het schoolplein. Natuurlijk wou ik dat en zo geschiedde.. We hadden lol en de meisjes uit mijn klas zagen het aan en werden jaloers. Zij wilden ook mee doen met slagbal spelen.

En zo eindigde het pesten.

12 juni 2018     Dagelijks en Persoonlijk     reageer

50 jaar na A Space Odyssey en dakloze vrouwen op straat in Rotterdam

Vandaag heb ik voor het eerst de film 2001 – a Space Oddysey in de bioscoop gezien. 50 jaar nadat de film verschenen is. Ik was toen zes. We liepen daarna terug en midden op de Lijnbaan zat een vrouw; mager, grijs, haar,  hoofd in haar handen. Ruben (mijn man) wees me op haar en zei: “Kijk daar zit er eentje voor jou” en ik keek en zei,: oh nee, laten we er maar met een boog omheen lopen. Ik was nog half onder de indruk van de film, had de avond eerder ook al aan een dakloze gedoneerd en wou naar huis.

Toen we verder liepen kwamen er 2 politiemannen te fiets aan en ik zei, die zullen haar toch wel helpen? Nee, zei Ruben en ze fietsten inderdaad door..

Nu is het nacht en kan ik er niet van slapen. Ik zie haar daar nog zitten en ik had op zijn minst kunnen vragen: Gaat het mevrouw of zoiets?. Woon zelf nog maar een paar jaar  in Rotterdam en het valt me op dat hier veel daklozen zijn, zelfs oudere vrouwen. Vraag me af hoe dat moet zijn:

Dakloos als 50+-vrouw in Nederland

 

4 juni 2018     Dagelijks en Persoonlijk     reageer

« Previous Entries Next Entries »

« Vorige paginaVolgende pagina »

© Kletskous
Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
(Op foto''s en andere non-tekstbestanden zit copyright van de respectievelijke eigenaars)